Share Button

Vandaag is woensdag 10 januari.

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat alles anders is.

Dat ik een miraculeuze omwenteling voel en dat het leven me toelacht.

Ik kijk uit naar de dag dat ik met genot opsta en dankbaarheid me overstroomt als ik zie dat er een nieuwe dag is.

Vandaag is niet zo’n dag.

Gisteren heb ik het besluit genomen dat IK en alleen IK mijn eigen kar in beweging moet brengen.

Vandaag is meteen de eerste test want ik heb een call met een potentiële klant.

Ik heb slecht geslapen, hoewel Benjamin bij oma was.

In mijn beleving ben ik heel gespannen geweest en is mijn hoofd niet tot rust gekomen.

Ik droomde veel en intens en ben vaak wakker geweest, bewust van het feit dat ik heel onrustig was.

Ik lag onder de morgen ook zo…

Als ik wat wegzak, worden het dromen. Als ik wakker ben is het piekeren.

Het was wachten op het geluid van de wekker.

Die had ik deze keer wel gezet.

Om 8:30.

Zodat ik kon opstaan en nog even dit kon schrijven, voordat ik begon aan de dag (en om 10u een call had met die klant).

Ik stond op met een knoop in m’n maag, een gestresst en gespannen lijf en daardoor trillende vingers.

Dat is niet wat ze beloven in alle self-help of religieuze boeken.

De wonderlijke metamorfose van alle angsten en kwellingen….

Misschien is het bij mij wel allemaal een langzaam proces.

Ik verkies dan langzaam en compleet toch nog over snel en incompleet.

Het idee dat ik hier altijd mee zal moeten leven accepteer ik niet.

Daar is dit te zwaar voor.

Het moet nog beter worden.

Echt.


Het is bijzonder om op te merken hoe intens de angst is.

De angst om straks de andere persoon teleur te stellen omdat ik niet goed genoeg idee heb of om hem af te wijzen en dat ze me daardoor niet meer leuk vinden en ook het andere project bij me weghalen en slecht over me gaan praten.

Het lijkt het enige wat er nog bestaat nu.

Dat moment.

Een hyper focus.

Een obsessieve focus waarbij alle rest uit het beeld verdwijnt.

Ik vind het zo jammer dat veel van het leven aan mij voorbij gaat door deze periodes van intense angst.

Ik kan me bijvoorbeeld niet bezig houden met de komende middag, het avondeten of iets wat ik ga doen later vandaag.

Ik kan me niet voorstellen wat er na deze call gaat gebeuren.

Ik kan niet eens inplannen hoe lang die call gaat duren, en wat ik erna nog ga doen.

In mijn beleving is de dag hierna afgelopen.

Dit is zo’n enorme strijd die ik moet leveren.

Hetzelfde had ik toen ik op kantoor werkte.

Na een meeting kwam ik terug op kantoor en was ik helemaal vol van dat event en kon ik me voor geen meter meer concentreren op iets anders.

Het jammere van dit is dat ik zo bijvoorbeeld seizoenen mis.

Ik maak de lente, zomer, of overgang naar winter niet echt mee.

Alsof ik met mijn hoofd naar beneden in een pot zit en maar heel af en toe mijn hoofd eruit krijg en eens rond kan kijken naar het leven.

Dat zijn de momenten van opluchting.

Momenten van zorgeloosheid.

Momenten waarop ik zin heb om iets leuks te doen voor een ander.

Dan kan ik me bijvoorbeeld bezighouden met verjaardagen.

Kadotjes.

Verrassingen.

In periodes van depressie en angst gaan die momenten allemaal aan mij voorbij.

Ik kan het niet.

Alsof er een groot vuur pal voor me staat.

Het vraagt alle aandacht van al mijn zintuigen zodat ze niets anders meer waarnemen.

Het kost alle moeite om er niet door verbrand te worden of om er doorheen te gaan. Dat laatste is wat ik mezelf heb aangeleerd, omdat ik in therapie ontdekt heb dat mijn angsten irreëel zijn, alhoewel ze nog zo reëel voelen.

Dan loop ik met angst en beven op het vuur af en stap ik er doorheen.

En merk ik dat ik niet levend verbrand word. (Uitgelachen word, uitgespogen word) maar dat vaak juist het tegenovergestelde gebeurd (mensen bedanken me, waarderen me, complimenteren me).

Goed, wat wil ik hier allemaal mee zeggen?

Nu nog niks.

Ik ben gewoon vrijuit aan het typen, zonder filter.

Het is nu ochtend.

Ik sta nu voor zo’n groot (hoewel ingebeeld) vuur.

Mijn capaciteit om in de toekomst te kijken en te plannen is nu weg.

En ik zit hier maar te schrijven voordat het moment van de call zich aandient.

En je zal zien dat ik zelfs tijdens die call situationeel me nog redelijk ga kunnen redden ook.

Meestal genoeg dat de andere persoon niets doorheeft van wat ik hierboven allemaal schrijf.

Maar ik wil dit niet meer verbergen.

Het is er nu.

En het is er zo.

Een andere keer kan het misschien anders zijn.

Maar dan zal ik er ook over schrijven.

Ik ga nu wel.

Straks ga ik bellen.

Ik voel al een stress opkomen dat ik eigenlijk nog meer moet werken deze middag, ook voor andere klanten.

Maar ik wil mezelf ook rust gunnen.

Het is een strijd geweest om op te staan.

Om eten in die dichtgeknoopte maag te krijgen.

Om trillend van spanning te douchen.

En om met die sensatie van leven of dood achter de laptop te gaan zitten en te bellen met die potentiële klant.

Daarna wil ik rusten. Ik wil verwerken wat er is gebeurd.

En vooral: Ik wil mijn hoofd uit die donkere pot trekken en eventjes rondkijken in mijn wereld en zien wie ik heb.

Mijn moeder, mijn partner en Benjamin die er zal zijn.

Ik wil even verbinding maken met hen.

Want die momenten zijn spaarzaam.

En het is het enige wat mij vasthoud.

Die momenten horen namelijk bij het leven.

En het is leven wat ik wil.

Ik wil leven.

Amen.

Share Button